Kulüp ve Kurslarda Kayıp Çocuk Prosedürü: İlk 10 Dakikada Ne Yapılır

İngiltere'deki EYFS yasal çerçevesi, kayıtlı her çocuk bakım hizmetinin, bir çocuğun mekânda ya da mekân dışında kaybolması durumu için yazılı bir prosedürü olmasını şart koşar. Bu çerçevenin dışındaki kulüp ve kurslar da sayım bir eksik çıktığında aynı on dakikayı yaşar, çoğu zaman hiçbir plan olmadan.

Bir kulübün neden yazılı bir prosedüre ihtiyacı var?

Çünkü korkan kimse net düşünemez. Kayıp bir çocuk, sakin altı yetişkini farklı yönlere koşan ve hiçbiri diğer 30 çocuğa bakmayan altı kişiye dönüştürür.

EYFS yasal çerçevesi bu prosedürü İngiltere'deki kreşler, gündüz bakıcıları ve kayıtlı tatil kulüpleri için zorunlu kılar. Cumartesi yüzme kulübü ya da bir drama kursu bu kapsamda değil. Yine de yazın. Tek bir A4 sayfasına sığar ve içindeki kararlar (kim kalır, kim arar, polis ne zaman aranır) o an iyi veremeyeceğiniz kararlardır.

İşin iyi yanı, kayıp çocukların çoğunun aslında kayıp olmaması. Tuvalettedirler, su şişelerini almaya geri dönmüşlerdir ya da bir teyze hiçbir şey imzalamadan onları almıştır. Prosedür, öyle olmayan o tek çocuk için vardır ve herkes ilk dakikaları bunun ciddi olup olmadığını tartışarak harcamasın diye her seferinde aynı şekilde işlemelidir.

İlk 10 dakikada ne olmalı?

Bu sırayla altı adım. Yazdırın ve her seans çantasına koyun.

1. 0. dakika: grubu güvene alın. Fark eden yetişkin bunu sorumluya yüksek sesle söyler. Bir yetişkin diğer herkesi tek bir yerde toplar ve yoklamaya göre tam sayım yapar. Bütün ekibi aramaya gönderip grubu kimsesiz bırakmayın.
2. 1. dakika: yoklamayı kontrol edin. Çocuğun bugün giriş kaydı yapıldı mı? Çıkış kaydı yapıldı mı? Biri onu erken mi aldı? "Kayıp" çocukların şaşırtıcı bir kısmı yan kapıda bir büyükanneye teslim edilmiştir.
3. 1. ile 10. dakika arası: plana göre arayın. Belirli yetişkinler belirli yerlere: tuvaletler ve soyunma odaları, her çıkış, otopark, çocuğun en son görüldüğü yer ve gitmeyi sevdiği her yer. Tesis personeline hemen haber verin. Spor merkezlerinin, müzelerin ve parkların genellikle kendi kayıp çocuk prosedürü vardır ve kapıları izleyebilirler.
4. 5. dakikaya kadar: veliyi arayın. Çocuğun tam olarak nerede olduğunu biliyor olabilir. Bilmiyorsa, bunu ilk sizden duymalıdır.
5. 10. dakika: 112'yi arayın. Çocuğun adını, yaşını, üzerinde ne olduğunu ve en son nerede görüldüğünü söyleyin. Çocuk sekiz yaşından küçükse, özel gereksinimliyse ya da en son su, yol veya dışarıya açılan bir çıkışın yakınında görüldüyse on dakikayı beklemeden hemen arayın.
6. Sonrasında: kaydedin ve gözden geçirin. Her adımın saatini, çocuğun nerede ve kim tarafından bulunduğunu yazın. Çocuk iki dakikada çıksa bile veliye aynı gün yazılı olarak bilgi verin.

Kayıp bir çocuğu bildirmek için 24 saat beklemek gerekir diye bir kural yok. Birleşik Krallık'ta kayıp kişiler için çalışan Missing People vakfı da aynısını söylüyor: endişeleniyorsanız bildirin.

Veli ve polis neden bu kadar erken aranmalı?

Kulüplerin çoğu burada hata yapar ve bizim görüşümüz net: yanlış alarm çıksa bile veliyi beşinci, polisi onuncu dakikada arayın.

İçgüdü, emin olana kadar beklemektir. Kimse bir anneye oğlunun kaybolduğunu söyleyip iki dakika sonra onu atlama beygirinin arkasında bulmak istemez. Bu mahcubiyet gerçek ve prosedürün işlemesinin bedeli de bu. Yedinci dakikada "bulduk, korkuttuğumuz için kusura bakmayın" telefonu alan bir veli bir öğleden sonra boyunca kızgın kalır. Çocuğunun 40 dakikadır kayıp olduğunu 40. dakikada öğrenen bir veli kulübe bir daha asla güvenmez ve polis geri getiremeyeceği yarım saati kaybetmiş olur.

Konuştuğumuz yöneticiler genellikle şuna benzer bir şey söylüyor: "Pişman olduğum tek telefon, geç açtığım telefon."

Gerçek bir tatil kulübünde bu nasıl görünür?

Kurgusal ama tipik bir örnek olarak Oakfield Holiday Sports'u ele alalım: Reading'deki bir spor merkezinde beş yetişkinle, beş ile 11 yaş arası 38 çocuk için beş günlük yaz blokları yürüten bir kulüp. Her günde altı geçiş var: varış, havuz, öğle yemeği, spor salonu, saha ve teslim. Bu haftada 30 sayım eder ve kulüp bunların her birini bir göz gezdirme olarak değil, bir yoklama olarak ele alıyor.

Pazartesi sabahı her grup sorumlusu grubunun o günkü kıyafetleriyle fotoğrafını çekiyor; böylece polise eşkâl vermek tahmin yerine saniyeler alıyor. Gruplar tek renk kulüp tişörtü giyiyor. Sahada çocuklar sabit ikililer halinde çalışıyor ve her sayımda ilk soru "eşin nerede?" oluyor.

Kulüp müdürü her bloğun ilk günü kısa bir tatbikat yapıyor. Bir çalışan, üzerinde isim yazılı bir koniyi soyunma odasına saklıyor ve ekip adımları süre tutarak deniyor. İlk tatbikatta çocuğun çıkış kaydı yapılmadığını doğrulamak dört dakika sürdü. Üçüncüsünde bir dakikanın altına indi, çünkü yoklama artık ofiste unutulan bir pano yerine telefondaydı.

Çocukların kaybolması en baştan nasıl önlenir?

Vakaların çoğu geçişlerde, seans sonunda ya da gezilerde olur. Dört alışkanlık neredeyse hepsini kapsar:

• Her geçişte sayın; yoklamaya göre, yüksek sesle ve sayıyı yazarak.
• Çocukları yalnızca adı yazılı yetişkinlere teslim edin. Geç teslim alma politikası rehberimiz yetkili kişileri ve parolaları anlatıyor.
• Oranlara dürüst olun. Bir yetişkin iki gruba bakarken çocuğun kaybolma ihtimali çok daha yüksektir. Yetişkin-çocuk oranı rehberimize bakın.
• Gezileri ayrıca planlayın. Dışarıda mekân yabancıdır, her yerde yabancılar vardır ve çıkışlar kapı değildir. Grup gezisi düzenleme rehberimiz hareket halindeyken sayımı anlatıyor.

Bitir nasıl yardımcı olur?

Bitir'de yoklama her sorumlunun telefonundadır; böylece birinci dakikadaki giriş-çıkış kontrolü sorumlunun durduğu yerde yapılır. Her çocuğun üye kaydı, fotoğrafını ve teslim alabilecek kişileri yalnızca o çocuğun kanalındaki yöneticilere gösterir. Her geçişteki sayım bir yoklama oturumu olarak alınabilir ve bir şey olduğunda veli, bir gönüllünün kişisel numarası yerine kulübün kanalı üzerinden aynı gün haberdar olur.

İlgili okumalar: Gaziantep'teki bir cimnastik kulübünün akşam teslimlerini nasıl düzene soktuğu ve Trabzon'daki bir yaz atölyesinin haftalık bloklarını nasıl yönettiği.